X
تبلیغات
اشعار عرفانی شعرای بزرگ - کاشکی هستی ، زبانی داشتی تا زهستان، پرده ها برداشتی(شعری از مثنوی معنوی)
اشعار عرفانی شعرای بزرگ
منتخبی از زیباترین اشعار عرفانی مولوی، حافظ،سعدی ،عطار ،عراقی و سایر بزرگان شعر و ادب

در دفتر سوّم (ص524 ) دربارۀ عشق و اینکه با بحث کردن و قیل و قال نمیتوان راه به جائی برد.در مکتب عشق باید سکوت کرد و سراسر گوش شد و نظّارگی پیشه کرد.مکتب عشق مکتب حیرانی است و شیدایی.قیل و قال و مشاجرات و بحثهای سفسطه گونه در آن جایی ندارد.که آفت ادراک قیل و قال است و برای ادراک و شتاخت درست، قیل و قال را باید کنار گذاشت.ای کاش جهان هستی زبانی داشت تا همچنانکه تمام موجودات عالم به تسبیح خداوند متعال مشغولند ،صدای آنها نیز به گوش میرسید، هر چند که این صدای بلند وجود دارد ولی کسی که خود را به کری بزند ،صدایی نخواهد شنید.خواندن کتاب توحید را فایده ای نیست، اگر دل توحیدی نباشد.

پس چه باشد عشق؟ دریای عدم                     درشکسته عقل را آنجا قدم

بندگی و سلطنت معلوم شد                           زاین دو پرده عاشقی مکتوم شد

کاشکی هستی ، زبانی داشتی                        تا زهستان، پرده ها برداشتی

هر چه گوئی، از دم هستی از آن                   پردۀ دیگر بر او بستی بدان

آفت ادراک آن قال است و حال                     خون به خون شستن محال است و محال

 

در دفتر اول (ص78) در همین مورد، یعنی پرهیز از قیل و قال و سفسطه گری و مشاجرات بی دلیل آورده است:

قافیه اندیشم و دلدار من                              گویدم مندیش جز دیدار من

حرف ، چه بود تا تو اندیشی از آن                حرف، چه بود ،خارِ دیوارِ رزان

حرف و صوت و گفت را بر هم زنم              تا که بی این هر سه با او دم زنم

آن دمی کز آدمش کردم نهان                       با تو گویم ای تو اسرار جهان

آن دمی را که نگفتم با خلیل                        وآن غمی را که نداند جبرئیل

آن دمی کز وی مسیحا دم نزد                      حق زغیرت نیز بی ما هم نزد

 

هر که عاشق دیدی اش، معشوق دان              کاو به نسبت هست هم این و هم آن

تشنگان گر آب جویند در جهان                    آب هم جوید به عالم تشنگان

چونکه عاشق اوست تو خاموش باش              او چو گوشت میکشد، تو گوش باش

من چه غم دارم که ویرانی بود                     زیر ویران ، گنج سلطانی بود

غرقِ حق، خواهد که باشد غرق تر                همچو موجِ بحر جان، زیر و زبر

زیرِ دریا خوشتر آید یا زَبر؟                        تیرِ او دلکش تر آید یا سپر

ما بها و خون بها را یافتیم                          جانب ِ جان باختن بشتافتیم

ای حیاتِ عاشقان در مردگی                        دل نیابی جز که در دل بردگی

ای گران جان خوار دیدستی مرا                   زآن که بس ارزان خریدستی مرا

هر که او ارزان خرد ارزان دهد                   گوهری طفلی به قرصی نان دهد

غرق ِ عشقی ام که غرق است اندر این           عشق های ِ اوّلین و آخرین

مجملش گفتم، نکردم آن بیان                        ورنه هم افهام سوزد هم زبان

من چو لب گویم لبِ دریا بود                       من چو لا گویم مراد الا بود

تا که در هر گوش، ناید این سخن                  یک همی گویم زصد سر ِ،ّ لَدُن

 

نالم ایرا ناله ها خوش آیدش                         از دو عالم ناله و غم بایدش

چون ننالم تلخ از دستانِ او؟                         چون نی ام در حلقۀ مستان ِ او

چون ننالم همچو شب بی روز ِ او؟                 بی وصال ِ روی ِ روز افروز ِ او

ناخوش ِ او، خوش بود در جان ِ من               جان فدای ی یار ِ دل رنجان ِ من

عاشقم بر رنج ِ خویش و درد ِ خویش              بهر ِ خوشنودی ِ شاه ِ فرد ِ خویش

خاک ِ غم را سرمه سازم بهر ِ چشم                تا زگوهر پر شود دو بحر ِ چشم

اشک، کآن از بهر ِ او بارند خلق                   گوهر است و اشک، پندارند خلق

 

 

 

عاشقان­را شدمدرس حسن دوست                    دفتر ودرس وسبقشان روی اوست

خامشندونعره تکرارشان                              می رود تا عرش وتخت ویادشان

سلسله این قوم جعدومشک یار                       مسئله دورست لیکن دور یار

من­چه­گویم ­یک­ رگم هشیارنیست                     شرح آن یاری که او را یار نیست

 

 

 



ارسال توسط علیرضا ملکی

اسلایدر